دلم یه دوست صمیمی میخواد که نزدیک باشیم به هم. با هم حرف بزنیم ،درد دل کنیم و اگه لازم بود زار زار گریه کنیم. بی بچه البته!  بی دوست بودن اذیتم میکنه!

 یا رفیق من لا رفیق له.

یا حبیب من لا حبیب له.

صد دلیل دارم برای نبودن و یک دلیل برای بودن و ادامه دادن.

دخترم!

خدایا! به همه مریضها شفا بده!

خدایا،خدای بزرگ!عزیزانم رو حفظ کن به شادی و سلامتی.

خدایا!دلم گریه میخواد.

دلم بغل بغل گریه میخواد!

کاش میشد دوباره بعضی صداها رو شنید.

تف بهت زندگی که این شب قدر اینقدر دلم مچاله شد باز.

اولین شب از سه شب احیاست. یه زمانی معتقد بودم ولی الان هیچی. ولی شبای احیا یه جوری حالمو دگرگون میکنه که تعریفی براش ندارم.

 تو این شبا قلبم مچاله میشه،شدیدا دلتنگ میشم و هیچی دیگه .... همین! 

گل بود به چمن آراسته شد. 

از اون ترک پرید به یه آهنگ از بهنام صفوی که هفته پیش فوت شد تو اوج جوونیش با سرطان کوفتی وقتی که بچش هنوز دوسالش بود! زندگی خیلی خری!

یه چیزی امروز فهمیدم،مثل یه دانکی تو بحران چهل سالگی دارم دست و پا میزنم. تا خرتناق تو بحرانم.

دوم خرداده! دوم خرداد!

چه نسل ناجور بدبختی بودیم. چه میخواستیم بکنیم و چه شد؟!

دارم یه آهنگ گوش میدم به اسم سکوت از محسن یگانه،من اینقدر با این آهنگ خاطره گریه دار دارم که الان هر ضربش مثل یه پتک میخوره تو سرم، فکر میکنم سال ۹۰ بود و من زده بودم رو انتخاب ریپیت و هی گوش میدادم،تو اون خونه فسقلیمون که خاطره هایی که ازش داریم یه بو و رنگ دیگه ای داره. نمیدونم چه سادیسمیه که با وجود تمام خاطره و بو و حسی که برام زنده کرد باز دارم گوشش میدم. گه بگیرن همه خاطراتو!وقتی که هیچی اونی نشد که دوست داشتی باشه و بمونه!

• My 

از لطف تو چون جان شدم وز خويشتن پنهان شدم
اي هست تو پنهان شده در هستي پنهان
جانم چو ذره در هوا چون شد ز هر ثقلي جدا
بي تو چرا باشد چرا اي اصل چار اركان من

جناب مولانا

سنم اندازه خرسه،ولی همچنان ناخن میجوم مثل موریانه. همه رو نگاه میکنی ناخنا مانیکور شده،کاشت،ژلیش،شیتان فیتان،ناخنای من زشت و بیقواره.

شت!

تو سرم انگار پر دوده! نمیتونم فکر کنم به هیچی،دود همه جا رو گرفته فکر فکر رو نمیبینه!ای خدا جهنمت از اینجا بدتره یعنی؟؟هر وقت اینجور حرف زدم اوضاع از چیزی که هست بدتر شده و میگم چرا اون لحظه که حرف رو زدم به جاش نماز شکر به جا نیاوردم! گه بگیرن زندگی رو.

دو روزه کرخت و واقعا بی رمق افتادم رو تخت. با باران تنهاییم و واقعا دلم براش میسوزه که چنین مادری داره. 

گرما هم از طرفی شروع شده و من متنفرم از گرما. دکتر قلبم گفته اصلا تو گرما نمون،به خاطر تپش قلب و تنگی نفسی که میگیرم. 

زندگی خیلی سخت شده،قیمتها همه سوبله شدن و واقعا نمیدونم چه آینده ای در انتظارمونه. گه بگیرن زندگی رو!